| Ilość | Cena za sztukę | Zniżka |
| 30 przedmioty | 66.67zł | Rabat 22% |
| 60 przedmioty | 57.14zł | Rabat 33% |
Duch homeopatii to kultowa, pierwsza i wciąż najlepiej sprzedająca się książka autora. Ukazuje ona homeopatię jako sztukę rozumienia pacjenta poprzez jego wewnętrzny stan istnienia.
Obejmuje cztery części:
W pierwszej autor wprowadza podstawowe zasady homeopatii, ukazując ją jako system leczenia, który odnosi się do całego człowieka – ciała, umysłu i ducha. Podkreśla, że homeopatia nie polega wyłącznie na eliminowaniu objawów, lecz na dotarciu do wewnętrznej zdolności organizmu do samoregulacji i zdrowienia.
Druga część poświęcona jest umysłowi pacjenta. Sankaran analizuje związek pomiędzy psychiką a objawami fizycznymi oraz pokazuje, w jaki sposób stan umysłu odzwierciedla się w obrazie choroby. Autor prowadzi czytelnika od obserwacji pojedynczych symptomów ku rozumieniu spójnego, całościowego stanu chorego.
Trzecia część koncentruje się na sztuce prowadzenia wywiadu homeopatycznego. Autor omawia znaczenie uważnego słuchania pacjenta, interpretowania jego spontanicznych wypowiedzi oraz dostrzegania powtarzających się motywów i reakcji. Wywiad ukazany jest jako proces wymagający nie tylko wiedzy, lecz także wrażliwości i doświadczenia lekarza.
Czwarta część dotyczy Materia Medica i doboru leków. Sankaran przedstawia swoje podejście do rozumienia leków homeopatycznych w odniesieniu do stanu pacjenta, ilustrując je przykładami klinicznymi i porównaniami leków.
Książka zawiera liczne przypadki z praktyki autora i jest skierowana zarówno do studentów, jak i do doświadczonych praktyków homeopatii, którzy chcą pogłębić rozumienie jej filozofii i ducha.
Stanowi niezbędne (wg. autora) wprowadzenie do późniejszych jego książek (np. Substancje homeopatii i Natura leków).
Dla kogo?
Dla lekarzy, terapeutów, studentów oraz wszystkich, którzy chcą lepiej zrozumieć siebie i ludzi z otoczenia.
Dlaczego warto?
Bo jest świetnie napisana - czyta się z zapartym tchem. Działa terapeutycznie na relacje a wielu praktyków wskazuje ją jako tekst, który „otworzył im oczy” na proces dochodzenia do simillimum.
