Phosphorus – niosący światło to przede wszystkim książka terapeutyczna. Przeznaczona jest dla wszystkich, którzy kochają bezgranicznie, wierzą w wieczną miłość, dają więcej, niż mają, a potem ze zdumieniem odkrywają, że zamiast obfitości wrócił do nich brak.
To opowieść o świetle bez ciepła, o miłości bez obfitości. O pragnieniu bliskości, które wybiera niedostępność, o tęsknocie za domem, która wybiera odejście. O braku granic między światem prawdziwym a wyobrażonym. O ludziach, których serce jest nagie, ufne i bezbronne.
Książka kreśli obraz Phosphorus – od delikatności, uroku i współczucia aż po ciemność, wyczerpanie, rozpacz i wewnętrzne odłączenie.
Phosphorus to jeden z najbardziej poruszających leków – taki, którego przynajmniej pewną iskrę nosi w sobie każdy szczery poszukiwacz światła. To opowieść o oddzieleniu od źródła, o tęsknocie za połączeniem, o wielkiej wrażliwości, która bywa darem, ale też bywa cierpieniem.
Jest to również książka historyczna – kultowa pierwsza monografia wydana przez Similimum w 1995 roku, od której wszystko się zaczęło.
To lektura dla tych, którzy chcą zobaczyć Phosphorus głębiej niż zwykle – nie jako zbiór rubryk, lecz jako wciągającą opowieść o człowieku nadwrażliwym, świetlistym, spragnionym miłości i niosącym w sobie pamięć utraconego światła.
Cytaty:
„Fosfor to opowieść o tęsknocie za Światłem – esencji życia, której źródłem jest Bóg.”
„W tym sensie Phosphorus jest obrazem człowieka, który niesie światło, ale nie czuje ciepła. Który pamięta jedność, ale żyje w oddzieleniu. Który kocha – ale z miejsca pustki.”
„Fosfor to niezwykle delikatny kwiat, który otoczony światłem i miłością cudownie rozkwita, pogrążony jednak w ciemności dramatycznie więdnie.”
